دل سوختن..9

دل سوختن؟ رسم عاشقی اين نيست که تک و تنها بسوزی و ديگر نمانی، ... کاش

 می دانستيم که

زودتر از ما، عشق ماست که برای دوری ما می سوزد و می سازد... کاش می

فهميديم که قدر بودن

، قدر عاشقی، قدر عشق چيست و چقدر است، کاش بيراه نمی رفتيم و می مانديم

چون روز اول،

عاشق، عاشق، ...

بازی با کلمات قشنگ است، بازيگری حرفه ای می خواهد، اما، قسم ، که حقيقت

 عشق، وجود

هرگونه بازی و بازيسازی را بی نياز از دروغ و نيرنگ می سازد...

نمی دانم! بلد نيستم! من نمی دانم دل سوختن برای چيست؟ مرا سوختنی نباشد جز

برای عشقم، برای

او، برای بودن با او و دور ماندن از او، می سوزم، آری، اما نه به درد اين بازيگر قهار

 و خوشرنگ

زندگی، نه به سختی و دل تنگی نمادين اين دنيای پوشالي...

آری می سوزم، از درد دور بودن و عاشقی، از غم اشک و سردی، می سوزم، اما نمی

دانم چرا؟ ...

خودی برايم ديگر نمانده است، نمی خواهم، خودی را که ز عشقم دور می سازد

نمی خواهم، می

سوزانمش، آری، می سوزانمش هر دل و هر نگاهی که مرا دور سازد از عشقم،

و می بوسم، می بويم، می جويم دلی را، دستی را، سخنی را، نگاهی را، هر نسيم و

 بادی را که

وجودم را به او و عشقم نزديک سازد،

      من بنده عشقم، بنده عاشقی

نازنینم عاشقتم.